
To były 10 urodziny mojego syna. Rano dostał cudne prezenty, szczególnie od swojego rodzeństwa (byłam naprawdę wzruszona!), a potem wszyscy pojechaliśmy na farmę, gdzie było mnóstwo zwierząt, miejsc do zabawy i moc innych atrakcji.
Marcel wybrał, żeby tam pojechać, ale gdy tylko wszyscy radośnie weszliśmy do środka, solenizant powiedział:
– Nie podoba mi się tutaj. Mam wrażenie, jakby to był zwykły dzień.
– Dopiero przyjechaliśmy, będzie fajnie! – zapewnialiśmy z mężem.
Ale z każdą minutą Marcel stawał się coraz bardziej ponury i coraz mniej szczęśliwy.
Nawet w swojej ulubionej sali zabaw, gdzie mój mąż zawsze gania się z całą trójką, Marcel po krótkiej chwili przestał się bawić i podszedł do mnie załamany, mówiąc, że chce wrócić do domu.
To naprawdę ISTOTNY moment dla każdej mamy, kiedy jej dziecko nie jest szczęśliwe w swoje urodziny. Uruchamia w środku wiele rzeczy. Od smutku i rozpaczy po złość. Od chęci naprawienia sytuacji po świadomość, że pozwolenie dziecku na przeżywanie wszystkich emocji jest tak naprawdę najważniejsze. Były chwile, kiedy czułam, że nie mam w sobie przestrzeni, żeby to wszystko pomieścić, ponieważ wszystko działo się we mnie tak szybko. Wahania emocji i mnóstwo doznań w ciele. Kiedy udało mi się powrócić do wewnętrznej równowagi, zapytałam:
– Marcel, czy chciałbyś, żebyśmy pomogli ci zmienić swój stan?
– Nie – odpowiedział.
– Czyli chcesz pozostać ponury?
Przytaknął głową.
– W porządku – powiedziałam łagodnym głosem.
Postanowiliśmy pójść na lody.
Marcel nie chciał. Kiedy Sylwester zabrał Aliyę i Wiktora do kawiarni, żeby wybrali sobie lody, zapytałam Marcela:
– Naprawdę nie chcesz lodów? Mają tu pyszne!
– Nie, nie chcę.
– Nie musieliśmy spędzać tutaj całego popołudnia – powiedziałam.
– Ale chciałem.
– Wiesz co? Kiedy tylko tu przyjechaliśmy, podjąłeś decyzję, że nie będziesz się dobrze bawił.
– Wiem.
– Zawsze możesz to zmienić.
Zamyślił się, a potem powiedział:
– Mama, możemy nadal wrócić i zobaczyć zwierzęta i się pobawić? Zdecydowałem, że chcę się dobrze bawić. Zdecydowałem właśnie teraz. I lekko się uśmiechnął.
– Oczywiście, że możemy. – Uśmiechnęłam się do niego.
– Wow, czuję się, jakbyśmy właśnie cofnęli czas! – wykrzyknął promieniejąc.
– Zawsze możemy zacząć wszystko od nowa! – dodałam.
– To może szybko dołączysz do taty i wybierzesz sobie loda, bo wydaje mi się, że w tym sezonie nie będziemy już mieli więcej okazji na lody.
– OK! – Zerwał się z krzesła i szybko pobiegł do kawiarni.
I to jest właśnie piękno całego życia – zawsze możemy zacząć wszystko od nowa.
Czy możesz dać sobie pozwolenie na to, żeby zacząć jeszcze raz - od nowa, w tej sferze życia, w której tego najbardziej potrzebujesz? Możesz zacząć od jednej małej rzeczy. Od dzisiaj. Od teraz. Nawet jeśli się boisz.