Oglądałam wczoraj wieczorem filmiki z nauczycielami jogi, robiącymi niesamowite rzeczy ze swoimi ciałami i poczułam napięcie. Myśli zaczęły krążyć w mojej głowie:

„Nie potrafię zrobić tych pozycji.”
„Czy to wciąż w porządku, że jestem nauczycielką jogi?”
„Jest tak wielu nauczycieli jogi, którzy są lepsi ode mnie.”

A potem… nagle… zalała mnie fala wdzięczności. Poczułam ogromną wdzięczność dla tych wszystkich nauczycieli, którzy są w stanie wykonać tak zaawansowane pozycje. Zaczęłam im w swoim środku bić brawo! Poczułam prawdziwą radość z tego, że doświadczają takiej wolności w ciele. Stałam sama w kuchni, uśmiechając się i zanurzając w tym absolutnie błogim uczuciu.

Myśli o tym, że jestem niewystarczająca, zniknęły w jednej chwili. Pozostała tylko lekkość.

I wtedy przyszło zrozumienie - ludzie, których przyciągają moje zajęcia, nie potrzebują, żebym wykonywała perfekcyjne, zaawansowane pozycje. Potrzebują tylko, żebym była z nimi pełna uważności, troski i obecności. Tylko z tego miejsca jestem w stanie wspierać ich integrację na głębokim poziomie.

Chciałabym Cię zaprosić do tego, abyś za każdym razem, gdy złapiesz się na myśli, że inni są od Ciebie lepsi albo poczujesz zazdrość, że nie jesteś jeszcze tam, gdzie oni, spróbował(a) złagodnieć i wejść w stan wdzięczności wobec nich… a potem zauważ, jak to odczuwasz w ciele.